Poniedziałek, 9.12.2019
Name days: Aneta / Leokadia / Wiesław
Idź do strony głównej Żłobek Gminny w Nowych Skalmierzycach

Żłobek Gminny w Nowych Skalmierzycach

Porady Pielęgniarki

Wersja do wydrukuWersja PDF


Gryzienie w żłobkach jest zjawiskiem powszechnym i problematycznym. Jego skutki są bolesne fizycznie i emocjonalnie dla maluchów. Wzbudzają uzasadniony niepokój wśród rodziców. Mam nadzieję, że niniejszy artykuł pomoże Państwu zrozumieć przyczynę gryzienia wśród dzieci i poznać sposoby skutecznego zapobiegania temu zjawisku.

ROZWÓJ EMOCJONALNY DWULATKA

Drugi rok życia to wiek gdzie dziecko zaczyna separować się od rodziców nie tylko fizycznie ale również psychicznie, a stąd już tylko mały krok do odkrycia własnego „ja”. To wiek najczęstszych i najbardziej wygórowanych reakcji emocjonalnych, wyjątkowo nieprzyjemnych i wyczerpujących dla samego dziecka i jego opiekunów. Dziecko łatwo się irytuje, gdyż boleśnie odczuwa dysproporcję między swoimi pragnieniami, a możliwościami i środkami wyrazu. Jego kontrola nad sposobem wyrażania emocji jest ograniczona. Panowanie dziecka nad emocjami ma najpierw charakter zewnętrzny. To rodzic reguluje emocje dziecka przez nazywanie tego co czuje, uspokajanie dziecka i bezpośrednie interweniowanie w doświadczane przez nie emocje, modelowanie i wzmacnianie pozytywnej ekspresji. Jeśli na przykład frustracja dziecka przeradza się w złość, a złość w zachowanie agresywne, powinniśmy wkraczać do akcji jak najszybciej, nie czekając na eskalację awantury. Wraz z rozwojem mowy u dziecka poszerza się jego repertuar wyrażania emocji, może dać upust swojej frustracji czy zaprotestować przy użyciu słów, a nie gestów. Zanim to jednak nastąpi, ogromna większość dzieci musi przejść nieprzyjemny etap „rękoczynów”. Dwulatek posuwa się do nich nie dlatego, że jest z natury złośnikiem czy wandalem, tylko po prostu z powodu ubóstwa innych środków rozładowania napięcia emocjonalnego. Gryzienie jest zupełnie naturalne w przypadku maluchów.

PRZYCZYNY GRYZIENIA

Gryzienie może spełniać funkcję komunikowania się z otoczeniem, rozładowuje napięcie emocjonalne i pomaga osiągnąć cel. W większości przypadków intencją dziecka nie jest zrobienie komuś krzywdy.

Do najczęstszych przyczyn gryzienia należą:

1.Gryzienie z powodu frustracji: Dziecko nie jest w stanie poradzić sobie z zaistniałą sytuacją, nie potrafi nazwać tego co czuje. Kiedy doświadcza złości, gniewu i strachu nie wie jak się zachować żeby zredukować napięcie. Przebywanie w silnie stymulującym środowisku i trudność w radzeniu sobie z napływającymi bodźcami może być źródłem frustracji dziecka. Przez gryzienie próbuje powiedzieć opiekunowi, że czuje się nieszczęśliwe i w ten sposób rozładować napięcie.

2.Kontrola sytuacji: Gryzienie okazuje się skutecznym sposobem na odebranie innemu dziecku upatrzonej zabawki. Pomaga wygrać kłótnie i postawić na swoim. Daje to dziecku poczucie kontroli nad otoczeniem.

3. Modelowanie: Dziecko uczy się przez obserwowanie i naśladowanie dorosłych. Jeśli dziecko widzi, że ludzie wokół niego nie okazują sobie szacunku i miłości, są agresywni i wrodzy, wtedy powtarza takie zachowania w środowisku rówieśników. Ważne jest, żeby opiekunowie w zdrowy i konstruktywny sposób wyrażali swoje emocje. Wtedy dziecko przez modelowanie przyswaja ważne umiejętności regulowania emocji.

4.Naśladownictwo: Dzieci uczą się również od swoich rówieśników. Obserwując dziecko, które gryzie, zaczynają eksperymentować z takim zachowaniem.

5.Niewykształcona empatia: Dwulatek nie potrafi jeszcze poczuć tego co czuje drugi człowiek, nie wie ze sprawia to ból.

6.Odzwierciedlanie: Jeśli dziecko doświadcza różnych form agresji (bicie, klapsy, szturchanie, potrząsanie) uczy się takiego sposobu reagowania i odzwierciedla je w sytuacjach konfliktowych.

JAK ŻŁOBEK RADZI SOBIE Z TAKIMI ZACHOWANIAMI?

  1. Przez natychmiastową interwencję i reakcję (przytrzymujemy dziecko za rękę, otaczamy je rękami) powstrzymujemy dziecko przed ugryzieniem rówieśnika.

  2. Dajemy jasny, stanowczy i krótki komunikat. Masz zakaz gryzienia, np. Kasi jest smutno gdy ją gryziesz, zobacz, ona płacze.

  3. Podpowiadamy dziecku jak może się zachować zamiast gryzienia np. Poproś Kasię jeśli chcesz tę zabawkę lub nazywamy emocje dziecka np. Widzę że się złościsz. Możesz ścisnąć mocno misia gdy się złościsz.

  4. Obdarzamy uwagą i troską dziecko ugryzione. Nie nagradzamy uwagą dziecka, które gryzie, gdyż jest to forma nagrody i może wzmocnić takie zachowanie.

Jeśli Twoje dziecko zaczyna gryźć, spróbuj ustalić powód tego zachowania. Znając przyczynę łatwiej będzie zapobiec takim zachowaniom w przyszłości. Pracuj nad sobą, nazywaj swoje uczucia i uczucia dziecka. Wyrażaj emocje w sposób zdrowy i aprobowany społecznie. Otaczaj dziecko pozytywną uwagą.


Zalecenia dotyczące karmienia


  • Między piątym a dziesiątym miesiącem życia należy wybierać karmienie twarzą w twarz, tak by dziekco mogło czerpać radość z kontaktu w czasie jedzenia.

  • Trzeba pozwolić dziekcu wypluwać jedzenie. Jest to częsta reakcja na nowy produkt. Nie można z niego zrezygnować. Po kilku dniach można ponownie spróbować go podać.

  • Jeżeli dziecko po kilku łyżeczkach lub kęsach odwraca głowę, ale nie ujawnia oznak stresu (irytacji, pobudzenia czy płaczy) nie oznacza to że jest już najedzone. Nie wyjmujmy go w tedy z fotelika. Należy poczekać chwilę i ponownie spróbować je nakarmić. Dziecko próbuje w ten sposób aktywnie wpłynąć na tępo karmienia.

  • Pozwólmy dziecku dotykać jedzenie. Podajmy dziecku swoją miseczkę z niewielką ilością pokarmu, aby nie mogło go wylać, ale dotknąć rączkami, rozmazać po blacie lub wkładać do ust. To ważne czynności wspierające i przygotywujące je do samodzielnego jedzenia oraz dające mu mozliwość doświadczania smaków, zapachów i konsystencji. Dzieci chętniej spróbują nowych produktów, jeżeli same włożą je do buzi.

  • Łyżeczka dla malucha, podaj mu ją by mógł mieć ją w ręce, napoczątku nie będzie służyć mu do jedzenia ale skupia uwagę na czynności jedzenia.

  • Nie zabawiajmy dzieci, ale pozwólmy bawić się jedzeniem. Należy podawać małe ilości, np po dwie kluszeczki lub kuleczkę ziemniaka. Jeśli dziecko dostanie odrzu cały posiłek może szybko się znudzić.

  • Około 9 miesiąca podawać można do rączki chrupki i biszkopty.

  • Nie podkarmiamy dziecka pomiędzy posiłkami, bo to zaburzy odczuwanie głodu.

  • Około 10 miesiąca życia można spróbować sadzać dziecko na swoich kolanach lub obok siebie w foteliku i siadać z nim do wspólnego posiłku. Kiedy głodny maluch widzi jak jedzą domowniki oraz jak mama sięga po jedzenie i je z apetytem, sam będzie się domagał nowych potraw z talerza dorosłych. Wykożystajmy naturalną w tym wieku ciekawość poznawczą i chęć wkładania wszystkiego do buzi.

  • Należy schować jedzenie i słodycze, tak by dziecko nie miało dostępu pomiędzy karmieniami.

  • Słodkie napoje i słodycze podawaj juz po posiłku w formie deseru. Po między posiłkami dajemy wode.

  • Najlepiej wkłądać dziecko do fotelika w ostatnim momęcie, gdy posiłek jest już gotowy.

  • Pamiętajmy by w pomieszczeniu gdzie dziecko jest karmione nie było bodźców rozpraszających – telewizor, głośna muzyka, intensywnych zapachów.

  • Skupmy się na " tu i teraz". To dobra okazja by być z dzieckiem i dzielenia rodości. To tylko 15-20 minut.

  • Nie karmy dzieci dłużej niż 20-30 minut.

  • Zamiast karać dziecko za wyrzucenie łyżeczki np. Mówiąc "no no" lub "nie wolno" można użyć słów " Ooo nie ma łyżeczki gdzie się schowała". Dziecko jest ciekawe reakcji dorosłych na swoje zachowanie, dlatego tak ochoczo je powtarza.

  • Nadmiar stymulacji dotyczy rownież jedzenia. Nie dawajmy dziecku w jednym posiłku zbyt rozmaiconych i rozmaitych potraw w krótkim czasie.

  • Zaczynajmy posiłek od łyżeczki i pozwólmy, by dziecko zjadło taką porcję na jaką ma ochotę, a dopiero później dokarmy piersią lub butelką – jeżeli dziecko zje za mało.

  • Unikajmy wkładania do ust dziecka zbyt dużej ilości jedzenia, bo trudno mu będzie sobie z nim poradzić i może większość wypluć.

  • Przygotujmy dziecko do posiłku, nazywając co robi np. Słowami "am am", " mniam mniam", wkładając go do fotelika. W końcu sam będzie sygnalizował gdy jest głodny tymi słowami.

  • Dzieci wrażliwe potrzebują wiecej czasu na oswojenie z nowymi smakami. Bądzmy konsekwentni, ale podążajmy za tempem dziecka. 

Bezpieczna podóż z dzieckiem 


Dziecko zawsze powinno być przewożone w fotelikach jeżdżąc autem. Należy zawsze dbać o prawidłowe zapięcie pasów w fotekach. Małych dzieci nie wolno przewozić w samochodzie bez fotelików lub w niezapiętych pasach czy na kolanach za kierownicą nawet jeżeli trasa jest bardzo krótka. Grozi to utratą zdrowia lub życia dziecka, pasażera lub kierowcy.

Wystarczy tylko chwila, aby stracić tych, których kochamy najbardziej! 


Porady pielęgniarki

Pielęgniarka pracująca w żłobku ma obowiązek czuwać nad zdrowiem dzieci przebywających w placówce. Troszczy się o profilaktykę prozdrowotną oraz dobre nawyki higieniczne. Szczególnie pilnie kontroluje przestrzeganie w placówce wszelkich zasad i procedur związanych z utrzymywanie standardów czystości i dbałości o bezpieczne warunki pobytu dzieci. W przypadku nagłego zachorowania pielęgniarka w pierwszej kolejności kontaktuje się z rodzicami, przekazując wszelkie niezbędne informacje oraz dbając o dziecko do przyjazdu i przekazaniu dziecka rodzicom.


W żłobku z uwagi na organizacyjne możliwości, kierujemy się dobrem grupy dzieci. Z tego właśnie względu nie przyjmujemy do placówki dzieci z objawami infekcji i chorób wykluczających dziecko z przebywania w grupie rówieśniczej. Dobrostan ogółu dzieci jest dla nas w takiej sytuacji wartością nadrzędną. Prosimy również o informację zwrotną w sytuacji zdiagnozowania u dziecka choroby, która z uwagi na drogę przenoszenia może stanowić zagrożenie dla innych dzieci. Daje nam to możliwość informacji profilaktycznych, które w sposób znaczący wpływają na ograniczenie zachorowania u pozostałych podopiecznych. Nie podajemy leków. W razie potrzeby prosimy o dostarczenie kremów, maści do pielęgnacji skóry. Prosimy również o nie zakładanie biżuterii swoim pociechom, wszystkie kolczyki będą ściągane oddawane w ręce rodziców a uszy dezynfekowane.

W przypadku gdy dziecko pije mleko modyfikowane w godzinach południowych prosimy o dostarczenie w małych pojemnikach wyliczonych miarek na ilość wody, podpisane wraz z butelką.


Wszelkie informacje na temat złego samopoczucia dziecka lub innych incydentów zdrowotnych, które miały miejsce w czasie ostatnich 24 godzin, obowiązkowo muszą być przekazane opiekunkom.  Szczere relacje pomiędzy personelem a rodzicami są podstawą do budowania bezpieczeństwa dziecka w placówce.
Prosimy również o dokładne i przemyślane wypełnienie ankiety o stanie zdrowia oraz stosowanych diet (wymagane zaświadczenia od lekarza) dziecka podczas zapisu dziecka do placówki. Informacje tam przekazane będą ważnym elementem tworzenia kompleksowej opieki nad Waszą pociechą. Jednocześnie informujemy, że informacje przekazane nam na temat stanu zdrowia dziecka traktujemy jako poufne i służą nam jedynie do użytku wewnętrznego tak, aby opieka nad dzieckiem była zorganizowana w sposób bezpieczny i kompleksowy.



Proszę o dostarczenie kremów z filtrem UV 30-50,

dla bezpieczeństwa delikatnej skóry Naszych maluchów.

Proszę również pamietać o nakryciach głowy.  



Udar słoneczny

Zaszczep w sobie chęć szczepienia


Pierwsza pomoc: zapowietrzenie się dzieci.

Jak udzielic pomocy  w przypadku bezdechu afektywnego!

Jedną z sytuacji, w których liczy się wyjątkowo szybka reakcja opiekuna i wiedza na temat udzielenia pierwszej pomocy jest bezdech afektywny. Rodzicom, opiekunom i nauczycielom znany jest jako tzw. zapowietrzenie się dziecka. Czym  grozi bezdech? Jak reagować? 

Bezdech afektywny to napad bezdechu związany z silnymi emocami, złością lub histerią u dziecka. Może być związane nie tylko ze złością ale także z lękiem lub bólem. Odróżniamy dwa bezdechy: siny i blady. Sam bezdech jest definiowany jako brak przepływu powietrza w drogach oddechowych. Jest to więc groźna sytuacja. 

Objawy bezdechu: 

x gwałtowny płacz, który z czasem staje się bezgłośny,

x bladość lub sinienie skóry- dziecko robi się czerwone,

x czasem utrata świadomości lub drgawki - w tym przypadku omdlenie nie zagraża życiu dziecka. To reakcja obronna na bezdech - pozwala przywrócić naturalny rytm oddechu.

x najczęściej wystepuje u dzieci od 6-24 miesiąca życia ustępuje w wieku 5-6 r.ż

Sposoby na walkę z bezdechem:

x pod żadnym pozorem nie potrząsać dzieckiem,

x dmuchamy dziecku w twarz,

x wyprowadzamy dziecko na powietrze,

x możemy delikatnie prysnąć wodą w twarz,

x pamiętajmy o resustytacji, jeśli jest taka potrzeba dziecko nie oddycha zacznij "sztuczne oddychanie" . Pamiętajmy o wezwaniu karetki (nr 998 lub 112)

W nagłej sytuacji nie zapomnij również:

x nie paminkować,

x odwracać uwagę, gdy widzisz, że sytuacja robi się opanowana,

PAMIETAJMY 

GDY NASZE DZIECKO MA:

GORĄCZKĘ- ZOSTAŃ Z NIM  W DOMU

SILNY KASZEL- ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

BIEGUNKĘ- ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

BÓL BRZUCHA - ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

BÓL GARDŁA - ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

WYSYPKĘ NA CIELE I TWARZY - ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

BÓL UCHA - ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

ROPĘ W OCZKACH - ZOSTAŃ Z NIM W DOMU

PAMIĘTAJMY ŻE SĄ TO MAŁE DZIECI. W DOMU JEST IM NAJLEPIEJ.

DLA RODZICÓW

Pielęgniarka pracująca w żłobku ma obowiązek czuwać nad zdrowiem dzieci przebywających w placówce. Troszczy się o profilaktykę prozdrowotną oraz dobre nawyki higieniczne. Szczególnie pilnie kontroluje przestrzeganie w placówce wszelkich zasad i procedur związanych zutrzymaniem standardów czystości i dbałości o bezpieczne warunki pobytu dzieci. W przypadku nagłego zachorowania pielęgniarka w pierwszej kolejniości kontaktuje się z rodzicami, przekazując wszelkie niezbędne informacje oraz dbajac o dziecko do przyjazdu i przekazania dziecka rodzicom. 

W żłobku z uwagi na organizacyjne możliwości, kierujemy się dobrem grupy dzieci. Z tego właśnie względu nie przyjmujemy do placówki dzieci z objawami infekcji i chorób wykluczających dziecko z przebywania w grupie rówieśniczej. Dobrostan ogółu dzieci jest dla nas w tekiej sytuacjiwartością nadrzędną. Proszę rówież o informację zwrotną w sytuacji zdiagnozowania u dziecka choroby, która z uwagi na drogę przenoszenia może stanowić zagrożenia dla innych dzieci. Daje nam to mozliwość informacji profilaktycznych, które w sposób znaczący wpływają na ograniczenie zachorowania u pozostałych podopiecznych. 


Galeria Zdjęć